Η Μίλαν και το αλανιάρικο ποδόσφαιρο που όλοι αγαπάμε

Χθες το βράδυ οι συνομήλικοί μου «ροσονέρι» έδειξαν στην Άρσεναλ πώς παίζεται το ποδόσφαιρο.

Χθες ήταν μια καλή βραδιά, που έλεγε κάποτε και ο Dr Dre και οφείλεται στη Μίλαν. Ξεκινήσαμε για το σπίτι του Γρηγόρη έχοντας όλοι την εντύπωση ότι θα βλέπαμε Ρεάλ Μαδρίτης. Όταν μάθαμε ότι θα βλέπαμε τελικά το Μίλαν –Άρσεναλ, η αλήθεια είναι ότι ξενερώσαμε λίγο. Οι ποδοσφαιριστές της Μίλαν είναι συνομήλικοί μας - κυριολεκτικά – ξεκινήσαμε την καριέρα μας με τον Ζέεντορφ και θα την τελειώσουμε με τον Ζέεντορφ. Του χρόνου θα μαζευτούμε και θα παίζουμε 5Χ5 οι βετεράνοι της Καλλιθέας με τους βετεράνους της Μίλαν.

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε το χθεσινό παιχνίδι, με πολύ γκρίνια και φαντασία στις κακίες για τη γερασμένη ομάδα της Μίλαν. Μέχρι που θυμηθήκαμε γαμώτο και τα δικά μας χάλια, όταν είχαμε σιχαθεί να βλέπουμε τη φάτσα του Βαζέχα σαράντα χρόνια φορ στον Παναθηναϊκό. Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται και οι οπαδοί της Μίλαν. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο όλα άλλαξαν, η Μίλαν θυμήθηκε πόσο βαριά είναι η φανέλα της, οι παλαίμαχοι θυμήθηκαν ότι είναι παιχταράδες και η Άρσεναλ έσκυψε το κεφάλι. Η πείρα, το ταλέντο και ο ποδοσφαιρικός εγωισμός της Μίλαν αποδείχτηκαν αρκετά να σκορπίσουν αυτή την ομαδούλα που λέγεται Άρσεναλ και ζει ακόμη με τις ψευδαισθήσεις του παλιού της μεγαλείου. Η φετινή Άρσεναλ είναι η χειρότερη Άρσεναλ που θυμόμαστε. Άνευρη, άνοστη, άχρωμη και άοσμη. Μια ομαδούλα από μέτριους παίχτες χωρίς καμία προσωπικότητα που προσπαθούν να εκτελέσουν τις οδηγίες του Αρσέν Βενγκέρ, που κι αυτός δείχνει λίγο χαμένος. Απέναντι σ’ αυτήν την ομαδούλα είχαμε έντεκα παιχταράδες που ναι μεν λειτουργούσαν βάση σχεδίου, Ιταλοί είναι άλλωστε, που αποφάσισαν όμως να παίξουν την μπάλα που ξέρουν.

Και την απολαύσαμε! Απολαύσαμε ένα «παλιομοδίτικο» ποδόσφαιρο – πολύ αργό με τα δεδομένα της Μπάρτσα – αλλά έτσι παίζεται το ποδόσφαιρο στα γήπεδα κι όχι στο playstation με άμυνα, αιφνιδιασμούς, γλυκιές σέντρες των σαράντα μέτρων και φωτοβολίδες που τρυπάνε τα δίχτυα. Οι Ιταλοί απέδειξαν ξανά ότι το ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό πράγμα. Πρέπει να βάλεις γκολ. Και για να βάλεις γκολ, δεν χρειάζονται γνώσεις τριγωνομετρίας, διδακτορικό από το ΜΙΤ και να μπαινοβγαίνεις στην αντίπαλη περιοχή δεκαπέντε φορές μέχρι να σου πετύχει η σωστή πιρουέτα και να βάλεις το γκολ-μαγεία. Δύο πάσες χρειάζονται και να καρφώσεις τον τερματοφύλακα.

Μας είχε λείψει το αλανιάρικο ποδόσφαιρο και η προσωπική μαγκιά ποδοσφαιριστών με ταλέντο και τσαμπουκά.