Ευρώπη, δεν θέλω να είμαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροί

Καλές οι διαδηλώσεις υπέρ των Ελλήνων, αλλά μήπως είναι καιρός να κοιτάξουμε λίγο την καμπούρα μας;

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη σε ελληνικό περιοδικό, η proud (εμείς οι υπόλοιποι) to be Greek Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ δήλωνε: «Μόνο οι Έλληνες έχουν ανάγκη από φιλέλληνες. Γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Δεν έχω ακούσει κανένα να μιλά για 'φιλοάγγλους' ή για 'φιλογάλλους΄'. Γιατί αναρωτιόμαστε συνεχώς τι σκέφτονται οι άλλοι; Θυμάμαι διαχρονικά να ακούω συζητήσεις για το αν οι ξένοι μάς αγαπούν ή μας μισούν, αν μας βρίζουν... Μα, τι μας νοιάζει;».

Κι όμως, μας νοιάζει. Μας ένοιαζε πάντα. Γι' αυτό και η ιστορία μας είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου αναζητούσαμε τη λύση στις «ξένες δυνάμεις» (κι εκείνη ποτέ δεν ερχόταν). Γι' αυτό και σε κάθε μεγάλη στιγμή μας, ευχάριστη ή δυσάρεστη, τρέχουμε να δούμε τι έγραψαν, μετέδωσαν ή είπαν «τα ξένα δίκτυα» για εμάς. Γι' αυτό και τώρα που η χώρα μας περνάει τη μεγαλύτερη κρίση της μεταπολιτευτικής της ιστορίας, τώρα που Ευρωζώνη έγινε ευρωζωνάρι και κινδυνεύουμε από πνιγμό, αντί να προσπαθούμε να βγάλουμε την αγχόνη από πάνω μας, βαλθήκαμε να μετράμε τους εχθρούς και τους φίλους που παρίστανται στη σεμνή τελετή. Οι εχθροί μας είναι γνωστοί και φορούν γερμανική μπότα: ο «σακάτης» (όπως τον αποκάλεσε Ελληνίδα δημοσιογράφος) Σόιμπλε, ο Γκουίντο Βέστερβέλλε, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας που είχε το θράσος να παντρευτεί έναν άλλο άνδρα (για να χρησιμοποιήσουμε το ατράνταχτο επιχείρημα του Πάνου Καμμένου), η «αγ@μητη» (ελάτε τώρα, πόσες φορές το έχετε ακούσει;) Μέρκελ.
Όταν δεν ασχολούμαστε με τους εχθρούς μας, ασχολούμαστε με τους φίλους μας. Κάθε φορά που ένα διεθνές Μέσο, ένας καθηγητής του Χάρβαρντ, ένας ξένος πολιτικός, ακόμη και η Αντζελίνα Τζολί αναφέρεται με συμπάθεια για το ελληνικό ζήτημα συμπεριφερόμαστε λες και βιώνουμε πολλαπλό οργασμό. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να παρατηρήσει ότι οι περισσότερες δηλώσεις (πλην της Τζολί, που, εντάξει, δεν έχει κακοπεράσει με το αθάνατο ελληνικό τρίπτυχο sun – sea - souvlaki) δεν είναι υπέρ της Ελλάδας, είναι απλώς κατά της τρόικας και των μεθόδων της.

Οι διαδηλώσεις υπέρ της Ελλάδας σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες ήταν το hype του σαββατοκύριακου και μας τρόμπαραν με εθνική υπερηφάνεια. Το γεγονός ότι μερικές εκατοντάδες άνθρωποι φώναξαν «Είμαστε όλοι Έλληνες» μεταδόθηκε με θέρμη από τις ελληνικές τηλεοράσεις και μας έκανε να αισθανθούμε για λίγο πως δεν είμαστε όσο μόνοι νομίζουμε (Προσωπικά θα το έβρισκα περισσότερο αξιέπαινο αν στις διαδηλώσεις υπήρχε κι ένας κουμπαράς υπέρ της Ελλάδας, μπας και ξεχρεώναμε ένα μέρος των χρωστούμενων).
Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Μα εμείς είμαστε αυτοί που έδωσαν τη δημοκρατία σε όλο τον κόσμο! (Και τώρα που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ δεν την εφαρμόζουμε). Που κατεβάσαμε τους Ευρωπαίους κι όλους τους άλλους από τα δέντρα (Για να τα κάψουμε μάλλον κι αυτά, όπως και τα δικά μας). Που φτιάξαμε έναν πολιτισμό που τον θαυμάζει η οικουμένη (Αλλά δεν τον φυλάμε επαρκώς και μας τον κλέβουν). Το γεγονός βέβαια ότι επίσης εμείς είμαστε η πρώτη χώρα σε όλη την Ευρώπη σε κακοποίηση ζώων και η τελευταία σε μεταμόσχευση οργάνων δεν μας απασχολεί και πολύ. Μήπως και γι' αυτά φταίνε οι «ξένοι»;

Δεν έχω τίποτα με τις φιλελληνικές διαδηλώσεις. Ίσα ίσα, η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη θυμίζουν λίγο και το πραγματικό νόημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μπλεγμένοι με προϋπολογισμούς, ισολογισμούς και γραμμάτια φαίνεται να το ξεχνάμε. Αλήθεια, όμως, πιστεύουμε ότι αυτές θα μας λύσουν το πρόβλημα; Έχει σ' αλήθεια σημασία ποιοι στην Ευρώπη μας αγαπούν και ποιοι μας βρίζουν; Θα μας βοηθήσει αυτό να πληρώσουμε το ενοίκιο, το φως, το τηλέφωνο, τα χρέη μας; Θα ξαναφέρει πίσω τη χαμένη μας αυτοεκτίμηση και τη διάθεσή μας να ονειρευόμαστε; Δεν νομίζω. Γι' αυτό και αντί να μετράμε φίλους και εχθρούς, αυτή την ώρα θα ήταν προτιμότερο να κοιτάξουμε μέσα μας, στα σύνορά μας, να δούμε τι πήγε στραβά, τι κάναμε λάθος καθένας προσωπικά και, κυρίως, πώς θα το διορθώσουμε. Μόνο αν αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας δεν θα περιμένουμε τη βοήθεια από τους άλλους. Αν δεν γίνουμε εμείς πρώτοι φιλέλληνες κανείς άλλος φιλέλληνας δεν θα μας σώσει. Όπως δεν το έκανε ποτέ.