SHARE THIS ON

Συναυλία Red Hot Chili Peppers: μια κριτική

Μια βραδιά που θα μπορούσε να ήταν σούπερ, ήταν απλώς... εντάξει.

Υπάρχουν συναυλίες που τις λατρεύεις. Υπάρχουν συναυλίες που τις μισείς. Και υπάρχουν συναυλίες που σου αφήνουν μια περίεργη γεύση. Συναυλίες όπου δεν τα πέρασες και απαίσια, δεν έφτασες όμως και σε οργασμικό ντελίριο. Αυτές τις συναυλίες δεν ξέρεις πού ακριβώς να τις εντάξεις. Γι' αυτό όταν σε ρωτούν μετά «πώς ήταν;», απαντάς «εντάξει» με το πρώτο «ε» από το «εντάξει, καλά ήταν» να τρέχει να κρυφτεί γρήγορα κάτω από τη γλώσσα.
Θεωρώ ότι αυτές οι συναυλίες, οι «εντάξει», είναι οι χειρότερες. Οι σούπερ, οι γαμάτες, οι απίθανες συναυλίες σου μένουν αξέχαστες για προφανείς λόγους. Αλλά και οι «σούπες» συναυλίες σου μένουν αξέχαστες. Θυμάσαι, ας πούμε, ότι στην τάδε συναυλία πέρασες απαίσια γιατί π.χ. ο ήχος ήταν άθλιος ή γιατί το συγκρότημα έπαιξε μισή ώρα ή γιατί είχες πιει τόσο που το μόνο που άκουγες ήταν η φωνή της συνείδησής σου που σου έλεγε «σταμάτα». Τις «εντάξει» συναυλίες, αν δεν είσαι τύπος που όταν πας σε μια συναυλία αντί να τις ζήσεις προτιμάς να τις βιντεοσκοπήσεις, τις θυμάσαι μόνο ως συμβάντα, π.χ. «έχω δει τους τάδε». Τα υπόλοιπα «καίγονται» κάπου στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου.
Γαμώτο, η συναυλία των Red Hot Chili Peppers δεν έπρεπε να είναι μια «εντάξει» συναυλία. Την περίμενα (όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι από τους χιλιάδες που βρέθηκε χθες στο ΟΑΚΑ) πολλά χρόνια για να είναι απλώς αυτό.
Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Δεν ξέρω τι συνέβαινε στις σουίτες ή στις θέσεις των VIP, δεν έχω ιδέα τι έγινε στις κερκίδες. To δικό μου το εισιτήριο έγραφε «Aρένα», οπότε η είσοδος έγινε από την Σπύρου Λούη γύρω στις 8 -8:30 μαζί με το υπόλοιπο τσούρμο. Το απίστευτο στριμωξίδι στην διαδρομή για το έμπα, πολύ πριν τον έλεγχο των εισιτηρίων, δεν το βρήκα απλώς πρωτόγνωρο (δεν το έχω ξαναζήσει σε καμία μεγάλη συναυλία) αλλά και παντελώς άσκοπο. Θα μπορούσαν απλώς να είχαν ανοίξει λίγο περισσότερο τα προστατευτικά ώστε να μην αναγκάζεται τόσος κόσμος να μπαίνει από μια μικρή πόρτα. Αναμονή, στενοχώρια (με την κυριολεκτική έννοια) και νεύρα από αρκετούς έβαλαν το πρώτο αρνητικό πρόσημο. Σβήστηκε όμως όταν, τελικά, μπήκαμε στην Αρένα και αντικρίσαμε όλον αυτόν τον κόσμο που περίμενε με υπομονή να βγουν οι RHCP [για τα support group δεν θα πω τίποτα, θα αφήσω τον Θεό (της ροκ) να τα κρίνει. Δεν τα άκουσα και πάντως όχι γιατί δεν προλάβαινα]. Ναι, εκείνο το συναίσθημα που μόνο στην αναμονή μιας αληθινά μεγάλης συναυλίας μπορείς να νιώσεις, ήταν εκεί.
Οι Peppers ήταν συνεπείς στο ραντεβού τους. Το πρόγραμμα έλεγε 21:30, στις 21:45 ήταν επάνω. Με το Monarchy of Roses να δονεί το γήπεδο. Λογικό. Όχι, αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αρπαχτή, ούτε ξεπέτα, ούτε τίποτα τέτοιο. Ήταν μια «τίμια» συναυλία. Μια επαγγελματική, ισορροπημένη και αξιοπρεπής εμφάνιση. Ο Anthony, o Flea και τα άλλα παιδιά δεν έπαιξαν διεκπεραιωτικά. Δεν θεωρώ όμως ότι έδωσαν και την ψυχή τους ιδιαίτερα σε κομμάτια όπως το Scar Tissue ή το Californication, δεδομένου ότι μιλάμε για την πρώτη εμφάνισή τους στην Ελλάδα, που καθόλου δεν αποκλείεται να είναι και η τελευταία τους (εκτός κι αν αρχίσουν κι αυτοί να συμπληρώνουν ένσημα). Εντάξει, ο Κλινγκχόφερ δεν είναι Φρουσιάντε, αν και κάθε σύγκριση τον αδικεί, ιδιαίτερα χθες που ήταν με τσακισμένο πόδι, ο Κίντις και ο Flea όμως ήταν εκεί σώμα και ψυχή, συνεπείς στην επί σκηνής αποστολή τους. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι με «έκλεψαν», μια αίσθηση που μου έχουν αφήσει αρκετές συναυλίες (φαντάζομαι και σε αρκετούς από εσάς). Εντάξει, δεν έβλεπα την κατά γενική ομολογία χαμηλή σκηνή, καλά – καλά ούτε και από τα video wall, (αξιολύπητα μικρά και χαμηλά για τόσο μεγάλη συναυλία και τόσο μεγάλο χώρο), αλλά αυτό θα το παρέβλεπα ευχαρίστως αν ο ήχος ήταν λίγο καλύτερος [Διάβαζα το πρωί ένα δημοσίευμα στο site μεγάλης εφημερίδας που μιλούσε για ήχο επιπέδου στουντιακής ηχογράφησης και αναρωτιόμουν εγώ σε ποια συναυλία ήμουν. Αλλά μετά ηρέμησα: το ίδιο δημοσίευμα μιλούσε για sold out συναυλία. Επομένως ο συντάκτης ήταν αλλού].
Αλλά και για την επιλογή των κομματιών -συναυλιακό κεφάλαιο καθαρά υποκειμενικό, όπου είναι λογικό ποτέ όλοι να μην είναι ικανοποιημένοι-, μπορεί να πει κανείς πολλά. Το ότι δεν άκουσα τα δικά μου, προσωπικά, αγαπημένα (Tell Me Baby, Blood Sugar Sex Magik) δεν το βάζω καν στα μείον. Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Δεν είχε κανείς απαίτηση να παίξουν το My Lovely Man, το Otherside θα ήθελα όμως να το ακούσω από μια μπάντα που γνωρίζει καλά ότι την περιμέναμε πώς και τι χρόνια τώρα. Εντάξει, το Can't Stop, το By The Way και ιδίως το Under the Bridge με την εισαγωγή του Dosed -για μένα μια από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς- μου έφτιαξαν το κέφι.
Μου επέτειναν όμως και την αίσθηση ότι μια βραδιά που θα μπορούσε να ήταν τέλεια, ήταν απλώς «εντάξει». Με το «ε» χωμένο Κάτω από τη Γέφυρα.