Ένας Ιπποπόταμος στην καρδιά του Κολωνακίου

Κερνάει ποτά, ακούει ροκιές και πειράζει τον κόσμο.

''Πολύ χωμένο μπαράκι σε φάση δεν ξέρω πού μπαίνω και τι θα δω. Σε πιάνει μια κλειστοφοβία γιατί είναι όλα πολύ στριμωγμένα και δε χωράς να κουνηθείς ελεύθερα. Μπορείς να κάτσεις είτε στη μπάρα είτε σ' ένα από τα δύο δωμάτια με τραπέζια. Καθόλου χώρος. Φυσικά πολύ τσιγάρο και εδώ.''

''Μαγαζάκι ζεστό και χουχουλιάρικο κυρίως για το χειμώνα. Πολύ καλή εξυπηρέτηση, αέρας από μια άλλη εποχή, κλάσικ, τζαζ ατμόσφαιρα, τοίχος τίγκα στο καδράκι... Υπέροχο! Γλυκά άτομα, ωραίος καφές και φθηνός. Μπράβο στις τιμές που το κάνουν να ξεχωρίζει σε συνδυασμό με την αισθητική του.''

Πάντα υπάρχουν τουλάχιστον δύο όψεις. Ένα μαγαζί ή σε κερδίζει ή σ' αφήνει αδιάφορο. Το ερώτημα έγκειται στο πώς γίνεται να αγγίζει τα δύο άκρα. Μια άκρως θετική και μια άκρως αρνητική κριτική, σε αντιδιαστολή κιόλας με τα υπόλοιπα σχόλια, που ήταν σε φάση φουλ φοιτητόκοσμος και παλιό κλασικό στέκι με όμορφη ατμόσφαιρα.

Έτσι αποφάσισα να πάω να δω τι παίζει. Όπως και τα περισσότερα μαγαζιά σε Εξάρχεια και Κολωνάκι, έτσι κι ο Ιπποπόταμος έχει τη δική του ιστορία. Μιλάμε για ένα μαγαζί τριάντα και χρόνων, που έχει προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα με ανακαινίσεις και νέους ιδιοκτήτες. Ωστόσο, κρατά τη γεύση της παλιάς εποχής. Δεν ξέρω τί και πώς, αλλά τα καταφέρνει. Μέσα στην καθημερινότητα που είναι όλα ρευστά, αυτό μένει σταθερό στην ποιότητα. Η επιγραφή με νέον. Τα υψηλά σκαμπό. Τα φώτα από αμερικάνικο μπαράκι των '60s. Τα πολλά και παλιά κάδρα. Ο συνδυασμός των χρωμάτων. Κάτι φταίει, ή και όλα.

Με κέρδισε η θαλπωρή που αποπνέει. Ακόμα και μόνος να πάει κανείς, μέσα σε λίγα λεπτά θα το έχει ξεχάσει παρασυρόμενος από τη μουσική. Nαι, είναι χωμένο στη Δελφών, κοντά στη Σκουφά. Ναι, ίσως σας δυσκολέψει να το βρείτε. Όμως, αξίζει. Εξάλλου, τα καλύτερα είναι κρυμμένα καλά για να μη χαλάσουν, ή καλύτερα να μη τα χαλάσουμε. Δοκιμάστε το. Δείτε το. Ακούστε το. Θα γίνει το νέο σας στέκι.