SHARE THIS ON

Και όμως! Η «αστυνομία θεάτρου» πάντα υπήρχε ως ιδέα

Ακόμα δεν έχει κοπάσει ο απόηχος από την επίθεση της Χρυσούλας Διαβάτη στους «stars και τα μοντέλα» που «κλέβουν» τις δουλειές των ηθοποιών, για την προστασία των  οποίων,  μάλιστα, ζήτησε την παρέμβαση της «αστυνομίας θεάτρου». Τι ιδέα και αυτή! 

Θυμίζει την κατηγοριοποίηση εντέχνων και λαϊκών. Οι ποιοτικοί και οι άσχετοι. Αυτοί που είναι στο απυρόβλητο και οι άλλοι που βρίσκονται στο έλεος των media, που πάντα γοητεύονταν από την υψηλή διανόηση. Από το θέατρο και τη μουσική μέχρι και τον κινηματογράφο, η σύγχρονη ελληνική τέχνη πάντα φλέρταρε με τη διάκριση. Και όλα βέβαια, έχουν το αντίτιμο τους. Στις χρυσές εποχές του Δημοσίου, «ποιοτικοί» θίασοι ζούσαν με τις επιχορηγήσεις του υπουργείου Πολιτισμού, καλύπτοντας μέχρι και τα ενοίκια των θεάτρων τους, ενώ την ίδια ώρα νέοι άνθρωποι που δεν είχαν δώσει τα «ποιοτικά» διαπιστευτήρια τους, μοχθούσαν για να βγάλουν το μεροκάματό τους. Στο ίδιο «ποιοτικό» κλίμα, οι κρατικοδίαιτοι εκπρόσωποι του κινηματογράφου, είχαν πολύ μεγαλύτερη έννοια για την επιχορήγηση παρά για το αν θα έχουν θεατές τα δημιουργήματα τους. Η αστυνομία θεάτρου, ευτυχώς δεν υπήρξε ποτέ, όμως η νοοτροπία του κλειστού επαγγέλματος στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, είναι υπαρκτή και ανίκητη.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Κεφάλαιο"